Είχα την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εμπειρία πρόσφατα, μέσα από τη συνεργασία μου με το Γερμανικό Κανάλι ZDF, να ασχοληθώ με μια από τις πλέον οδυνηρές επιπτώσεις της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, το τραγικό ανθρωπιστικό πρόβλημα των αγνοουμένων προσώπων. Ένα σύνθετο και πολυσχιδές πρόβλημα το οποίο απαιτεί ιδιαίτερη προσέγγιση.

Το συγκεκριμένο ρεπορτάζ έδωσε έμφαση στη Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων (ΔΕΑ) της οποίας πρωταρχικός στόχος είναι η επιστροφή των λειψάνων αγνοουμένων στους αγαπημένους τους. Αυτή βέβαια είναι η τελευταία φάση μιας χρονοβόρας και ψυχοφθόρας διαδικασίας η οποία ξεκινάει από την αξιολόγηση μαρτυριών σε σχέση με πιθανές περιοχές όπου τα αγνοούμενα πρόσωπα εθεάθησαν για τελευταία φορά ζωντανά. Ακολουθεί διερεύνηση των περιοχών, η εκταφή λειψάνων και η ανθρωπολογική και γενετική ανάλυση τους η οποία οδηγεί σε ταυτοποίηση. Δύσκολο πολύ να αποτυπώσει κανείς την ένταση και το βάθος των συναισθημάτων που προκαλεί η επαφή με ένα θέμα τόσο οδυνηρό. Η παρακολούθηση της αρχαιολογικής διερεύνησης στη Μόρα. Το τρακτέρ να κινείται μπρος πίσω, κάτω από το άγρυπνο, γεμάτο προσμονή βλέμμα των αρχαιολόγων· ο ήχος του να καλύπτει τον ήχο των τζιτζικιών και ο ήλιος του Ιουλίου πιο δυνατός από ποτέ. Η ‘επίσκεψη’ στο ανθρωπολογικό εργαστήριο εκεί όπου η πηχτή, αδιάσπαστη σιωπή στις αποθήκες εναλλάσσεται με το πολύβουο πλήθος των επιστημόνων· εκείνων που δίνουν φωνή σε αυτούς που δεν μπορούν πια να μιλήσουν.


Leave a comment

Go ahead comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.